Jouw nieuwe collega's

Jouw nieuwe collega's

pdf
Binnen De Jutters werk je binnen kleine, vaak multidisciplinaire teams. Collegialiteit staat voorop. Iedereen is gelijkwaardig aan elkaar en als jij verantwoordelijkheid durft te nemen, is er voldoende ruimte om je ideeën tot wasdom te laten komen. Jouw mening doet ertoe.

Romy

Digitale poli
De Jutters

Bij een centrum voor jeugd en gezin ben ik behandelaar op de digitale poli. Op de digitale poli geef ik cursussen, voorlichting en begeleiding voor ouders van kinderen met autisme of adhd. De naam van de poli zegt het al: alles gaat online.

Of je nu een individueel traject of een groepscursus volgt, je zit als ouders gewoon achter je pc of laptop. Het voordeel van de digitale poli is dat het laagdrempelig is. Ouders kunnen kiezen om in te loggen in de ochtend, middag of avond. Je doet het vanuit huis, dus je hoeft niet te reizen en geen oppas te regelen. Even een cursus vanaf de bank, of zelfs op je werk - het kan gewoon. Ik heb vorige week zelfs een stel gehad dat in de file stond op de Afsluitdijk, maar terwijl ze stil stonden, toch meededen.

Ouders vertellen mij dat ze het zo fijn vinden om op deze manier in contact te komen met andere ouders en wat tips uit te wisselen. Wat doe jij als je kind niet naar school wil? Hoe ga je om met een woedeaanval? Over dat soort onderwerpen hebben ze het dan onderling - ouders gaan al tijdens de sessies met elkaar in gesprek. Het lucht enorm op als je met andere ouders je twijfels en ervaringen kunt delen. Dat, in combinatie met de cursus zelf, maakt dat ouders zich snel vaardiger voelen om te gaan met hun kinderen.

We zijn de eerste organisatie met een digitale poli. Op termijn moeten er overal in het land digitale poli’s komen. Je kunt veel snellere zorg bieden, en daardoor wachtlijsten wegwerken.

Clarie

Speltherapeut / traumabehandelaar
De Jutters, afdeling De Banjaard

Als speltherapeut geef ik therapie aan kinderen door spelletjes te doen, verhalen te lezen of levensboeken te maken waarin kinderen zelf kunnen schrijven.

Vaak worden kinderen naar mij doorverwezen als er sprake is van angst, of een trauma. Als speltherapeut probeer je aan te sluiten op de persoon die je voor je hebt, of dat nu een kleuter is of een puber.

Om echt met iemand aan de slag te kunnen, heb je wel een vertrouwensrelatie nodig. Dat kost tijd. Eigenlijk vind ik dit nog de leukste fase van de therapie. Laatst had ik een puber voor me zitten: capuchon op, onderuit gezakt, chagrijnig omdat hij hierheen moest en zijn telefoon moest inleveren. Heel gek, maar van dat soort kinderen krijg ik wel energie. Dan ga ik ook onderuit gezakt zitten. En ik begin gewoon te praten. Ik vertel wat, hij vertelt wat. Soms gaan we een potje kaarten. Zo leren we elkaar een beetje kennen. Door een kind van die leeftijd het gevoel te geven dat hij ook iets mag bepalen, wordt de sfeer al heel anders. Ik heb ook nooit iemand meegemaakt die na drie keer zei: ik wil niet meer.

In dit vak is er veel ruimte voor creativiteit en ontwikkeling. Elk kind is weer anders, en je kunt voor elk kind of groep kinderen een nieuwe insteek bedenken. Sinds kort organiseer ik met een collega een vakantieweek voor kinderen die teruggetrokken en angstig zijn op school. We doen spelletjes, toneel, van alles. Aan het eind van de week geven we een voorstelling voor de ouders. Kinderen die aan het begin de hakken in het zand zetten, staan na 5 dagen te stralen op het podium. Als de juf zegt: “ik heb een heel ander kind terug gekregen”, dan weet ik dat ik iets goeds heb gedaan.

Nadine

Gezinsbehandelaar De Jutters

Als gezinsbehandelaar bezoek ik gezinnen die wat ondersteuning nodig hebben in de begeleiding van hun kinderen. In de meeste gevallen gaat het om een kind met een beperking, waarbij de ouders niet goed weten hoe ze er mee om moeten gaan. Hoe ga je bijvoorbeeld om met je kind dat angstig is en niet naar school durft? Of hoe ga je om met de autistische stoornis van je kind?

In dit werkveld kun je een gezin echt vooruit helpen. Laatst heb ik dat nog kunnen doen voor een moeder en haar zoontje van 5. Het jongetje had een verstandelijke beperking, psychiatrische problemen en een gehoorprobleem. Elke keer als hij naar het ziekenhuis moest, was er grote paniek en verzette hij zich hevig. Op een gegeven moment kwam ze gewoon de deur niet meer uit. Samen met het jongetje heb ik stapje voor stapje een manier bedacht om toch naar de oorarts te gaan: we hebben het hele traject letterlijk uitgetekend. Van het huis, tot de auto, het ziekenhuis, het gehoorapparaat - alles. Daardoor begreep hij het beter, en had hij minder angst. Nu gaat het over de hele linie beter met het gezin, omdat er meer rust is.

Het leuke van dit werk is dat je dag nooit hetzelfde is, en je elke keer iets nieuws moet bedenken om je doel te bereiken. Bij het ene kind ga je tekeningen maken, maar bij het andere kind werken foto’s weer beter. Je bent continu op zoek naar manieren om te ‘triggeren’. En als het blijkt te werken, heb je ook de ouders enorm geholpen.